| تبليغات | X |
 |
 |
|
| و خداوند عشق را آفرید............. |
|
صدای پشه گوشم را اره میکرد
هنوز به سن قانونی نرسیده بودم! هیچوقت سوپ من را سیر نکرد هنوز از عشق چیزی نفهمیده بودم در آن چهار دیواری دری باز نمیشد هنوز لبخند را از یاد نبرده بودم بی گمان کسی صدای من را نمی شنید هنوز توپ بازی شروع دوستی بود در آن خلوت،ذهنم شلوغ بود..... هنوز لاو استوری را ندیده بودم! سقف آن چهار دیواری،کوتاه بود،مانند آلیس در سرزمین عجایب بود! هنورز ورونیکا تصمیم نگرفته بود بمیرد! زمان آزادی فردا بود،همه ی روزها فردا بود هنوزها به پایان رسید که ناگاه صدای رسید! صدا،صدای پشه در زندان تنهایی بود.........!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یکم اردیبهشت 1387ساعت 15:35 توسط حسام |
|
|
نمیدونم هستم یا نیستم؟
نمیدونم خوابم یا بیدارم؟ نمیدونم اسمم چیه؟خونم کجاست؟؟ نمیدونم چرا جمعه تعطیله؟ نمیدونم چرا سیگار آزاده ، علی سنتوری حرومه؟؟ نمیدونم تو کدوم کتاب آسمونی رای دادن ثواب داره!!؟؟ نمیدونم چرا آبی دیگه صادق نیست ، نکنه خونم مشکی شده؟ نمیدونم چرا ما آدما سگ شدیم ، سگا آدم شدن؟؟ نمیدونم چرا خورشید مهتابی شده ، ماه آفتابی شده؟ نمیدونم چرا زمستون آتیش میباره ، تابستون برف میاد؟ نمیدونم چرا عشق دو حرفی شده؟پس قلب چی شده؟؟؟؟؟؟؟ نمیدونم چرا "من" ، "ما" نمیشه؟؟؟ نمیدونم چرا مرد بدون "نا" پیدا نمیشه؟مردونگی چی شده؟؟؟ نمیدونم چرا ام تی ان متحرک اعصاب شده؟مشترک مورد نظر پیدا میشه؟ نمیدونم چرا چی توز موتوری عزیز شده ، نون پنیر خار و ذلیل شده؟ نمیدونم چرا صادق دروغ میگه ، امید مرده ، شادی غمگینه ، آرزو دق کرده ، اکبر اصغر شده؟؟؟ نمیدونم چرا سرم درد میکنه؟ اه...قهوه ام سرد شد!!! نمیدونم........ بهتره ندونم ، اگه بدونم میبرنم پیش داییم تو چل خونه...... تقدیم به دایی محمدم
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 18:15 توسط حسام |
|
|
یک روز صبح
از خواب که بیدار شدم آرزو کردم که کاش اسمم مترسک بود کاش شراب بودم،سیگار نبودم مداد نبودم پاک کن بودم کوچه را دوست ندارم چون فقط رهگذر داره خونه را دوست دارم آخه صاحب خونه داره اگه درخت بودم کاش کاج بودم اما بوی گل یاس میدادم میشه کاغذ باشم پاره نشم؟؟؟؟ اگرم آشغال بودم ، قابل بازیافت بودم از بستنی بدم میاد میخوام آتیش باشم اما بی دود اگرم آنتن بودم به کلاغ باج نمیدادم قاصدکم دوست دارم اما دلم واسه حسن ننه گلاب میسوزه از سیاست متنفرم عاشق صداقتم کاش آلاکلنگ بودم اما پستی و بلندی نداشتم همیشه بالا بودم نمیخوام شیشه باشم،زلال باشم میخوام آیینه باشم،بی رحم باشم میخوام بگم دوست دارم |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه ششم اسفند 1386ساعت 15:32 توسط حسام |
|
|
خانه دوست كجاست؟ در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد. رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شنها بخشيد و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت: "نرسيده به درخت، كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است ميروي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در ميآرد، پس به سمت گل تنهايي ميپيچي، دو قدم مانده به گل، پاي فواره جاويد اساطير زمين ميماني و تو را ترسي شفاف فرا ميگيرد. در صميميت سيال فضا، خشخشي ميشنوي: كودكي ميبيني رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور و از او ميپرسي خانه دوست كجاست. سلام دوستای خوبم.ببخشید خیلی دیر آپیدم.خیلی به خدا گرفتارم هم از نطر روحی هم از نظر جسمی.در گیر تلاطم طوفان زندگیم
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386ساعت 18:4 توسط حسام |
|
|
ghadamam sangine ama na mese kasaai ke bayad bahashoon sar o kalle bezanam |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفتم دی 1386ساعت 19:32 توسط |
|
|
شب سردی است و من افسرده راه دوری است و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده می کنم تنها از جاده عبور: دور ماندند ز من آدم ها سایه ای از سر دیوار گذشت غمی افزود مرا بر غم ها فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر،سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل: وای،این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است دیگران را هم غم هست به دل غم من،لیک،غمی غمناک است.
سلام به همه.ببخشید خیلی دیر آپ کردم.این شاید آخرین آپم باشه خودمم نمیدونم امشب معلوم میشه.اگه دیگه تنونستم آپ کنم حلالم کنید.آرزومند آرزوهاتون....................... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوازدهم آذر 1386ساعت 18:30 توسط حسام |
|
|
سلام به همه دوستای خوبم.خوبید؟امروز وبم یک ساله شد.یک سال گذشت،گفتنش خیلی راحته مگه نه؟همه معمولا در چنین روزی جشن میگیرن یا مطلب خاصی میزارن واسه تولد وبشون اما من متاسفانه تصمیم گرفتم خودم بنویسم.امیدوارم این مطلبو تحمل کنیو و بخونیدش.یکسال پر از اتفاقات بد و خوب گذشت.سی ام مهر سال گذشته تصمیم گرفتم وب نویسی را شروع کنم فقطم یک دلیل واسه کارم داشتم که خودتون میدونید.با خاطره های خیلی خیلی بد شروع کردم هنوز چند روز نگذشته بود که عمه ام فوت کرد بعدشم پشت سرهم اتفاقات بد و تلخ چند روز پیش داشتم اولین مطالب وبم را می خوندم که اکثرشو خودم نوشتم واقعا جالب بود واسم...اصلا علاقه ای ندارم بشم حسام سال گذشته چون واقعا اون حسام خیلی بیشتر از این حسام ضعف داشت.تمام مطلبای اولیه وبم از روی نا امیدی و مایوسی نوشته شده بود همشون بوی غم میداد که این آخرا داشت به اعتراض تبدیل میشد.توی مطلبهای که براتون آپ کردم مطلب سنگ قبر و پرواز را به خاطر بسپار و آیینه و این چندتا آخریها را خیلی دوست دارم.داشتم واستون میگفتم از مهر پارسال که شروع کردم همه چی افتضاح بود نزدیکای عید شد که اوضاع یکم بهتر شد اما خودم میدونستم زود گذره.همینطوریم شد......توی اردیبهشت بود که دکترام جوابم کردند که خیلی ها هنوزم فکر میکنند همه چی یک خالی بندی مسخره بوده.روز سوم خرداد بود که دوباره به زندگی برگشتم همزمان با آزاد سازی خرمشهر
 تابستون خوب شروع شد اوایلش بود که شاغل شدم اواخرشم جواب کنکور اومد و قبول شدم.برنامه خیلی خاصی واسه ادامه وبم ندارم.قرار نیست تا زمانیکه خودم قالب طراحی کنم قالبه وبمو عوض کنم.مطالب وبم را هم سعی میکنم با کمک شما بهترش کنم.توی این یک سالی که گذشت خیلی دوستای خوبی پیدا کردم.راستی قراره اگه خدا بخواد چند تا عضو افتخاری توی وبم مطلب بزارند.فعلا با شایا دختر رپر ایرانی به توافق رسیدم که واسمون یک دست نوشته از خودش بزاره اگه محسن نامجو یا چاووشی را هم پیدا کنم خیلی خوب میشه.البته قول نمیدم چون کار خیلی سختیه خوشحال میشم کمکم کنید.در آخرم از چندتا از دوستای خوبم میخوام تشکر کنم که خیلی خیلی بهم کمک کردند:زاهده(که همیشه واسم یک خواهر دوست داشتنی بوده)،سارا(خیلی کمکک کرد که بزرگ تر بشم بهم خیلی درسا داد ازش واقعا ممنونم)،لیلا(یک دوست واقعی)،سیمین و مینا و آیدا و فرهاد و حسین و پوریا و سپیده و رضا و منصور و عرفان و کیانا و نی نی ناز و محبوبه و ساناز و سیندرلا و مهناز و ریحانه و شیرین و ستاره و دخترجادویی و پریچهر و گربه وسگ و مجید و عسل و مهسا(صدای پای مهتاب) و سمانه و دریا و مریم خانمها و وحید عزیز و گندم و بهار و اسماعیل و زیبای خفته و پریسان و مهسا(احساسات لطیف) و مهدیه و آرام مهربون و طناز و پریسا و محمد و مژگان و فیروزه و مهیاد و محسن و مثله هیچکس و حمید و فرشته و بهروز و صابر و فراز مهربون و یلدا و پادینا و آنارام عزیز و قاصدک و هانیه(امیدوارم منو ببخشه) و فرامرز و سمیرا و ایمان و سایه و سیامک و نیلوفر(یک دوست خوب) و یاس و امین و غزل و سحر و در آخرم میخوام از مهسا بخوام به خاطر همه بدی هایی که در حقش کردم منو ببخشه واقعا توی این یک ساله خیلی اذیتش کردم. ایشاالله هر چی از خدا میخواد بهش بده....دیگه حرفی ندارم جز یک دنیا شرمندگی واقعا بخشید که سرتون را با اراجیفم درد آوردم.آرزومند آروزهاتون........
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام مهر 1386ساعت 17:2 توسط حسام |
|
|
اعتراف:
من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم ! دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم ! قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم ! عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم ! کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم ! سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم ! من می ترسم پس هستم سلام به همه دوستای خوبم.خوبید؟راستشو بخواهید خودمم باورم نمیشه که دارم آپ میکنم یعنی اصلا قرار نبود آپ کنم اما این شعر حسین پناهی خدا بیامرزو توی یک سایتی دیدم دلم نیومد نزارمش.امیدوارم خوشتون بیاد.راستی از دوست واقعی و با معرفتم مینا عزیزم ممنونم که همیشه به یادمه و به وبلاگ خودش سرمیزنه.در ضمن آپ بعدیم هم به مناسبت یک ساله شدن وبم آپ میکنم منتظر |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 20:57 توسط حسام |
|
|
دریچهی جنوبی آسمان بودم
باد از من می وزید حالا عصرها جاشوی پیری مرا به لنگرگاه میبرد میگوید نهنگ بزرگی را گم کردهای اما من هرگز نهنگی نداشتهام من تنها دریچهی جنوبی آسمان بودم آوازخوانی گمنام که طعم دهانش شور بود با آکاردئونی که تمام آهنگهای نسلش را حفظ کرده بود مینشستم روی سکویی در ابتدای کوچهای که به دریا میرسید هر روز کودک و مادری از کنارم میگذشتند کودک مرا نشان میداد من و مادر هر دو میخندیدیم دکترم حرف دیگری می زند : دچار فراموشی مقطعی شده ای : حاشا می کنم من هیچ نسبتی با این اقیانوس دراندشت* نداشته ام من آن گوشه بودم به حساب نمیآمدم اگر جرمی هست پای من نبوده به من چه که واژه ها گاهی طعم شراب میدهند و گاهی بوی کافور من هیچ عصرانهی مشترکی با این اسبهای سفید که بیدعوت میآیند و یکریز گریه میکنند نداشته ام : چایی تان سرد نشود! لعنت به این شانس این صندلی راحتی، اصلن هم راحت نیست ! : شما حالتان خوب است ؟! نگاهتان، ببخشید چاییتان سرد نشود! اینجا کسی بلد نیست بندری برقصد ؟ دلم میخواهد جنوبی بخوانم : اختیار دارید آقا ! شما زمانی اقیانوس بودهاید ! اقیانوس ؟! نه ! من تنها با چتر از خانه بیرون میآمدم و علاقه زیادی هم به ساعت مچیام دارم پس آن آکاردئون نشانه چی بود ؟! : حوصله کنید آقا ما تمام تمام زندگی شما را ضبط کردهایم یک فیلم بلند که قرار است تمام مردم دنیا آن را ببینند سر در نمیآورم همه چیز را فراموش کردهم راستی شما نمیدانید من چند سالهام : شما همین امروز صبح به دنیا آمدید آقا و یک ساعتی میشود که مردهاید. کاستلون _ بهار 86 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386ساعت 15:36 توسط حسام |
|
|
کلی گویی آفت شعر است
حرف مفت آفت ذهن است ذهن الکن ستاره بشمارد ذهن یاغی ستاره می چیند فاق کوتاه آفت لگن است! آفت جنگ نو گلنگدن است آفت مزرعه سه تن ملخ است آفت عشق وصل یا بوس است مرده یک شبه چو نمره بیست،ثلث اول که هیچش ارزش نیست مرده قرن را چنین بنگر همچو تجدید ناب شهریور! خنده سر داده رند و بازیگوش بگذار این رفوزگی هم روش ذهن شاگرد خینگ فاجعه است!! خینگ شاگرد در مراجعه است عشق همیشه در مراجعه است بعد صدها هزار سال از خاک چه مهم است،پاک یا ناپاک چه مهم است،سبک اسپیستراک عشق اول فقط یک خاطره است عشق بعدی همان فاجعه است عشق همیشه در مراجعه است آفت حافظه باکتری دقیق مثل آب دهان مرده رقیق خاطره خود کلانتر جان است برسرت بشکند هوار شود مثل زندان ژان وال ژان است حافظه نفس را بدراند،صد گیگابایت را بپرند! نان روز از برای سک...س شب است!!!!!!!!!!!! نان شب هم برای عاشق مست عشق همیشه در مراجعه است بعد از این صد کتاب شعرم روش حرف اسکندر و تزار هم توش همه آیند و باز بازروند زنده بودن که خود منازعه است عشق همیشه در مراجعه است عشق همیشه در مراجعه است سلام به همه دوستان جیگرم.این شعر هم از محسن نامجوی دوست داشتنی بود.امیدوارم خوشتون بیاد.این شعر هم مثل عقاید نوکانتی آدم را مجبور میکنه به فکر کردن بیشتر.البته شاید بعضی ها فقط بخونند و حالشو ببرند! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه یکم مرداد 1386ساعت 14:57 توسط حسام |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
فرق عشق و دوست داشتن عشق در لحظه پدید میاد.......دوس داشتن در امتداد زمان......عشق معیارها را در هم می ریزد.......دوست داشتن بر پایه معیارها بنا می شود.......عشق ویران کردن خویشتن هست........دوست داشتن ساختنی عظیم است.......عشق ناگهان و نا خواسته شعله می کشد.......دوست داشتن از شناختن سرچشمه می گیرد........عشق قانون نمی شناسد........دوست داشتن اوج احترام به مجموعه ای از قوانین طبیعی است........عشق فوران می کند چون اتشفشان........دوست داشتن جاری می شود چون رود خانه
دوستت دارم همیشه |
|
RSS
|
باشید..........